SBK ondersteunt Keniaans project speciaal onderwijs
[terug]

Stephen Warui is voorzitter van een gehandicaptenorganisatie in Nyeri, Kenia, die vooral de belangen van scholing en vorming van gehandicapten hoog in het vaandel heeft staan.

In het “ Kiamuiru centre for children with Sensory Disorders” wil hij een klaslokaal inrichten en vraagt financiële ondersteuning om het lesmateriaal aan te schaffen zodat speciaal onderwijs aan deze gehandicapte kinderen gegeven kan worden.

De controle op een goede besteding van de gelden gebeurt door Stephen Warui, die ook voorzitter is van het schoolbestuur en lid van de Gedeputeerde Staten van het regionale Gouvernement ter plaatse en dokter Guus Habets, van de Nederlandse Stichting Hakuma Matata. Dr. Habets  bezoekt de school 4 x per jaar. Tevens heeft hij meerdere medische projecten in Nyeri.

Heel apart is dat de school een tuin heeft waar de leerlingen spelenderwijs leren groenten te verbouwen en dat de gehandicapte kinderen mee mogen doen met de andere kinderen.

Reisverslag kenia: door Tielke Ausems

Maandag 2 Januari 2012

Wie zijn de drie mannen?

Guus, de dorpsdokter, voor de 20e keer in Afrika, flying doctor, meerdere projecten in dit continent, verschillende daarvan hier in Nyeri

Laur, de schoolmeester, troubadour, oprichter van Jambo, Hakuna Matata, zie website

Willy, bouwkundig , technisch tekenaar, berekenaar, bouwadvies deskundige

...en ik dus.

Op maandag, de 2e dag van dit schitterende jaar, gingen Huib en ik om kwart voor 4 in  de ochtend Willy ophalen en in de stromende regen in St. Geertruid onze bagage (2 koffers van ieder 23 kg en handbagage van 12 kg per persoon) inladen in een busje. Volgepakt met hulpgoederen werden we door Jeu, de chauffeur, over spekgladde wegen naar Brussel gereden. De weg in Brussel centrum was meerdere keren opgebroken en het was dus voor de TomTom en ons een hele tour om station Midi te vinden. We hadden een goedkoop ticket en, wilden we vanuit Amsterdam vliegen, dan was opstappen in Brussel het goedkoopst. Echter, op dat moment vloog er nog niets de lucht in, dus hadden we een IC naar Schiphol. Het was een hele tour want we moesten eerst inchecken bij een kantoortje dat pas om 06.00 uur open ging, terwijl de trein om 06.08 vertrok. We zijn dus voor de deur gaan liggen om als eerste aan de beurt te zijn. Toen bleek dat hun PC kapot was en moest het ijverige Belgske alles met de hand doen. Met veel gehijg haalden we de trein op het nippertje, alle kilo's achter ons aan zeulend. In Schiphol hadden we slechts 40 minuten om in te checken dat opnieuw nodig was. Electronisch was dat geen probleem maar de controle van ons als persoontje was weer spannend want er waren drie files met rijen mensen voor ons. Met veel gehijg dus ook nu weer het vliegtuig gehaald.

KLM is er op vooruit gegaan. We hadden veel beenruimte, prima service van zowel warme doekjes als heerlijke maaltijden. Cognac bij de koffie (nee, helaas geen Amaretto), mooie klassieke muziek en het boek van Renate Dorrestein over de leesclub maakte het vliegen tot een feest.

We vlogen over Munchen, stukje Italie, Griekenland, Middellandse zee, Egypte, Soedan en vervolgens Nairobi waar we werden opgewacht door Rachel, een van de secretaressen van Guus, die even zijn paspoort kwijt was...

Na het invullen van 3 formulieren, waaronder een visum, gingen we naar een low budget hotel, alhoewel toch nog voor 60 USD, veilig en wel door een dikke donkere man, type body builder waar je je heel veilig bij kon voelen in de inktdonkere tropennacht. Na een lekker fris drankje doken we in bed.

Dinsdag 3 Januari 2012

Nairobi en op weg naar Nyeri:

Na een heerlijke nacht wakker geworden in Nairobi, op dat moment een rustige stad omdat het nog vakantie is en wachten op Guus die in zijn eigen huis is gaan slapen. In de wachttijd lieten we ons even te voet gidsen door de highlights van Nairobi centrum.

Onderweg prachtige mensen, lange asthene Masai, nauwelijks mengvolkeren, de vrouwen overwegend Europees gekleed,haren gestyled, dreadlocks, een enkele moslima.

De Keniaan bestaat niet zou Maxima zeggen, het is een mengvolk van 32 miljoen mensen, 40 stammen waarvan de Masai, de Bantoes en de Kikoejoes de grootste zijn, een volk dat overwegend leeft van landbouw en veeteelt.

Het was oppassen met het linksverkeer bij het oversteken van de Trans-Afrika highway die loopt van Cairo tot aan de punt van Zuid-Afrika. Het meest indrukwekkend vond ik het standbeeld van de vrijheid waar de Keniase Nobelprijswinnares samen met Keniase vrouwen gestreden heeft voor hun rechten.

We reden van het vliegveld van Nairobi over een 2 x 3 baans snelweg na Nyeri. Deze infrastructuur is er gekomen dankzij de chinezen. Onderweg veel hutten van takken, besmeerd met een laag modder vermengd met koemest, de kraal voor hun vee is omringd door een netwerk van gekliefde houten palen en doornen als bescherming tegen de wilde dieren. We zagen veel nerinkjes in het groen, enorme kudden koeien, veel geiten, maïsverbouw en veel fruitbomen. Het was mangoseizoen en ik heb onderweg zalige Apple mango’s gegeten, heerlijk zoet en Tommy mango’s geproefd die bitter waren. Toen we nog 100 km van Nyeri af waren, stond plots de auto stil. Benzine op. Geen enkele pomp die nog benzine had (verkiezingsstunt). We hielden een motorrijder aan die samen met onze chauffeur op pad ging, terwijl wij badend in de brandende zon wachtten op het “grote geluk”.

Dat kwam er, maar met een benzinetankje zonder tuitje. We lostten dat op door de bodem te snijden uit een plastic flesje en dat omgekeerd te gebruiken en genietend van de ananasplantages (Del Monte is hier koning) reden we verder door het inmiddels heuvelachtige groen. Onderweg karretjes met ezeltjes, soms zelfs een driespan, hutjes met palmdaken en af en toe een eenzame fietser die over het steenrode “fietspad” reed. Na 184 km en 4 uur rijden, bereikten we Nyeri. Inchecken-low budget-douche-drankje-eten en met een anti-malariapil onder de klamboe.

Woensdag 4 Januari

Bezoek aan de gevangenis:

Er zitten 1400 mannen en 104 vrouwen opgesloten. Ik ga vooral voor de kinderen: 21 in totaal tussen de 0 en 4. Iedereen, behalve de kinderen, is gekleed in grijswitte “boevenpakken”, zoals bij De Daltons van Lucky Luck. Het is een “moderne”gevangenis waar je je tijd niet hoeft te verdoen want je kunt er een vak leren. Er is een autowerkplaats, spuiterij, je kunt leren metselen, verven, stucadoren, er is een timmerwerkplaats voor het eerlijke handwerk waar ze de prachtigste dingen maken, er is een naaiatelier, een tuinploeg, keukenploeg, wasploeg en het is zelfs mogelijk om te leren hoe je een PC moet bedienen. Guus en Willie inventariseren samen met de vakdocenten wat er aan nieuw gereedschap nodig is.

De Stichting JHM stuurt over 2 maanden een container en daar kan heel wat in meegestuurd worden, o.a. van de Stichting “Gered Gereedschap”.

De 21 kindjes waren ontroerend. Ik had een koffer vol schoentjes, kleren en speelgoed meegenomen. Ze hadden inderdaad NIETS. De moeders mochten uitzoeken welke kleertjes, schoentjes zij het beste konden gebruiken en de kindjes genoten van het speelgoed.

We bespraken om, met steun van de Stichting JHM, in 2013 hier materialen te financieren voor het bouwen van een kinderspeellokaal. De bouwers zijn dan de “boeven”zelf, uiteraard met deskundige hulp en voldoende bewaking.

Ook hebben we gesproken over de bouw en inrichting van een orthopedische werkplaats. Net als in Peru kun je ook in Kenia alleen maar rolstoelen krijgen in de hoofdstad en vraag dan niet naar de kwaliteit, laat staan aanpassingen. Guus en ik bespraken dat initiatief omdat ik zoiets ook zou willen in Arequipa. We besloten hierover in overleg te gaan met het Liliane Fonds.

Bezoek aan de Riamukurwe school:

Na het bezoek aan de gevangenis gingen we naar de lagere school van RIAMUKURWE

waar de kinderen uit de slumbs (800) heen gaan. De klassegrootte is 38-61 kinderen. De Stichting JHM heeft daar in 2010 een keuken gebouwd met geld van de Vastenaktie.

Nu krijgt ieder kind op elke schooldag  een warme maaltijd, dat is voor hen de belangrijkste reden om naar school te komen. De directeur zuchtte omdat er ruiten ingetrapt waren, ingebroken was en veel schoolboeken gestolen waren. Hij vertelde dat de stelende Kenianen deze boeken doorverkopen aan Soedanese refugees die ze vervolgens meenemen naar Soedan.

Nu moeten 4 kinderen samen met 1 boek doen. Ook de laptop van de directeur was gestolen waarin de hele schooladministratie was opgeslagen en de schoolvlag was in repen gesneden en verbrand. De leerkrachten waren mede daardoor weinig meer gemotiveerd en het schoolhoofd leek uitgeblust.

De keuken was inderdaad prachtig gebouwd en voldeed nog altijd prima. De kinderen kregen die dag maïspap en natuurlijk moesten ook wij proeven: lekker, maar wel een steen in onze maag.

Bezoek aan het Nyeri Disability Network (NDN):

Het volgende bezoek was een kennismaking met Stephen Warui, executive officer van deze organisatie. Het Nyeri Disability Network is opgericht in 2007 en is een non-profit en non-political organisatie. Wij hadden als Stichting Bijzonder Kind (SBK) met hem een afspraak gemaakt voor de inrichting van een leslokaal voor gehandicapte kinderen.

Stephen bleek ook zelf een handicap te hebben. Het was een bijzonder aardige man, lang van stof, maar een goede prater over de rechten van gehandicapte kinderen zoals die in de Keniase grondwet uit 2010 zijn opgenomen. Het gesprek ging vooral over het Nyeri Disability Network en nog niet zozeer over de projectaanvraag. We spraken af dat we samen meerdere gehandicapte kinderen thuis zouden bezoeken en later over de invulling van de 5000 Euro, die door de Stichting SBK gereserveerd was, zouden praten.

Over mogelijkheden voor blinde kinderen zei hij dat die er niet waren. Voor dove kinderen is er een school in Thika, 20 kilometer van Nyeri.

Over fysiotherapie zei hij dat de werkwijze in Nyeri zo is dat de fysiotherapeut de ouders of volunteers traint die dan vervolgens het kind moeten behandelen. De staat betaalt de opleiding, maar niet de fysiotherapie van het kind.

Donderdag 5 Januari

Bezoek aan de KIAMUIRI Primary School

Deze dag bezochten we, samen met Stephen waar ik gisteren mee kennis maakte, de Kiamuri Primary School, een school van 270 kinderen. Van deze kinderen zijn er 21 gehandicapt. Voor hen heeft de directrice, Cecilia Mwangi, via Stephen hulp gevraagd. Ik maakte kennis met Joyce, de leerkracht van deze kinderen, een bijzonder aardige, capabele, lieve vrouw met een warm hart voor deze kinderen. Er was inderdaad geen adequaat materiaal. In een hoekje zat een mongooltje met lego duplo te spelen. De rest van de kinderen zat braaf voor ons op hun stoeltje. Voor hun neus lagen beduimelde schriftjes met een, in mijn ogen, niet adequate inhoud voor deze doelgroep. Verder was er helemaal niets. Ik sprak af om, samen met Joyce, te bekijken welke van de gewenste schoolmaterialen we in Nyeri zouden kunnen kopen, welke in Nairobi en wat er vanuit Nederland in de container meegestuurd zou kunnen worden. Verder overlegden we om de fysiek gehandicapte kinderen te scheiden van de kinderen met verstandelijke beperkingen zodat beide groepen een meer aangepaste vorm van hulp en onderwijs zouden kunnen krijgen. Naast de klas van deze kinderen lag een 2e ruimte waarvan de muren nog overeind stonden maar die verder niet gebruikt werd omdat vloer en ramen ontbraken. Willie, de “bouwer” en Guus maakten een inschatting hoeveel het zou kosten om die ruimte geschikt te maken als leslokaal. Wrs. zal daar een bedrag van 1500 Euro mee gemoeid zijn, een bedrag dat ik graag van de 5000 Euro die de Stichting SBK ter beschikking gesteld heeft zou willen reserveren.

Bezoek aan de slumbs

Hierna gingen we met Rose, een sociaal-maatschappelijk werkster die deels bij Guus in dienst is, de slumbs in. Rose leidde ons door de achterbuurten over hellingen met steile ongebaande paadjes. We bezochten een gebouw waar de hulp voor ouders en kinderen gecentreerd was en baggerden ons twee uur lang een weg over kapotte trappen en glibberige stenen. In een mum van tijd waren we steenrood van de aarde. Het leek veel op de Surinaamse rode baksteenklei.

De hutten, hier in de slumbs, zijn gemaakt van hout. Je moet er niet aan denken dat het hier eens zou gaan “fikken”. Veel van de vrouwen uit de slumbs zijn wasvrouw of kokkin bij de beter gesitueerden. Roos liet ons een opvang zien voor zieken met aids, mensen die niet meer in hun hut verzorgd kunnen worden. Er was ook een opvang voor kinderen en een klein kliniekje. De hulp werd verleend door een NGO met de naam KENWA en gerund door Justin. In Nyeri zelf, een stad zo groot als Maastricht, lijden volgens de telling van het afgelopen jaar 1800 volwassenen aan aids en 2500 kinderen. Rose en Justin geven van tijd tot tijd voorlichting aan de bevolking maar de mensen komen alleen als er wat te eten valt. Het blijft moeilijk werk.

Bezoek aan de MOI NYERI KANYINGO SCHOOL

Deze school is de beste in Nyeri. Men geeft onderwijs aan 1400 kinderen waarvan er 350 intern zijn. We gingen er heen omdat Guus in juli een groep van 37 scholieren gaat begeleiden die in het buitenland zogenaamd “goed werk” moeten doen, te vergelijken met Global Exploration.

In overleg met de directeur werd besloten dat deze jongeren moeten meehelpen om de badkamers bij de slaapkamers op te knappen. De school dateert van 1949 en is nog uit de tijd van de oude Engelse overheersing. Ze hebben de school echter niet onderhouden. Guus neemt nu in de container veel sanitair mee om de wc’s, douches en wastafels te vervangen. De Nederlandse scholieren moeten het verfwerk doen.

Bezoek aan het Gouvernementsziekenhuis

Nadien heb ik met Rose en Stephen het ziekenhuis van het Gouvernement bezocht, het grootste ziekenhuis van de stad, ook wel het ziekenhuis van de armen. Je komt er echter niet in als je niet vooraf betaald. Er zijn in Nyeri meerder particuliere kliniekjes, wij zouden ze huisartsenpostjes noemen, een missieziekenhuisje en een wat grotere ‘Aga Khan” kliniek, heel duur, vooral voor Pakistanen. Deze hebben een hart- en kankercentrum, maar onbetaalbaar voor Jan en Truus van de straat.

In dit ziekenhuis van de armen start men om half 7 s’ochtends. Er zijn veel te weinig artsen en nauwelijks specialisten. Het begrip “huisarts” kent men niet. Als je verkouden bent of blaasontsteking hebt om maar eens wat te noemen, ga je naar een “minor” kliniek en als je iets ernstigers hebt naar een ziekenhuis dat je kunt betalen of je gaat niet.

We bezochten de kinderafdeling: overvuld met kindertjes, vies, vervuild. Op mijn vraag naar behandeling van kinderen met handicaps antwoordden zij dat ze deze niet behandelen, alleen maar “echte zieken”. Vervolgens gingen we naar de “maternity”: de kraamafdeling en met name de couveuse afdeling. Er stonden 8 couveusen waarin kindjes lagen van 700 gram…

Als ze 1600 gram wogen, verplaatste men ze naar een naastgelegen vertrek. Dit vertrek werd verwarmd met ouderwetse electrische straalkacheltjes met snoeren over de vloer waar je verstrikt in kon raken. Twee kindjes, van iets oudere leeftijd,  waren achtergelaten: vaders onbekend en moeders nadat ze bevallen waren er van door. Zij hadden zich nooit meer laten zien. Dergelijke kindjes bleven in het ziekenhuis totdat ze geadopteerd werden of overgeplaatst konden worden naar een weeshuis.

Op beide afdelingen was een groot gebrek aan essentiële materialen. Zo was er slechts 1 zuurstofapparaat voor 8 couveuses. Zuster Rachel heeft een lijst opgesteld met de meest urgent gewenste materialen. Ik heb deze samen met Guus doorgenomen. Veel zaken hiervan kunnen we in Nederland regelen en met de container meesturen, andere kunnen we in Nairobi kopen.

Toen we weggingen, werd onze aandacht gevraagd voor James, een gehandicapt jongetje (CP) van 5 jaar dat achtergelaten is in het ziekenhuis en daar nu al zijn hele prille leventje woont. In het vervolggesprek met Guus is besloten om in het nieuwe weeshuis dat dit jaar door de Stichting JHM samen met de Kenianen gebouwd gaat worden ook aanpassingen aan te brengen voor gehandicapte kinderen. Deze aanpassingen zouden door de Stichting Bijzonder Kind (SBK) gefinancierd kunnen worden.

Bezoek aan Upendo

Vervolgens gingen we naar Upendo, het weeshuis dat met behulp van een grote donatie in 2009 gebouwd is door de Stichting JHM. Het is een prachtig gebouw waar nu 40 kinderen in wonen. De hulp wordt verleend door een NGO met dezelfde naam. Deze werkt veel met stagiaires. Guus, Laur en Willie waren heel tevreden over hoe het er nu uitzag en er hoefde straks in augustus als er een hele hulptroep uit Nederland is, niets gerepareerd te worden.

Er was 1 kindje met verlammingen aan de benen dat fysiotherapie nodig had, maar nog niet kreeg. Hier is financiële ondersteuning door de SBK gewenst.

Bezoek aan Catherine

Tot slot gingen  we in de tropenregen naar Catherine, Kid genaamd, een meisje van 7 jaar met osteogenesis imperfecta (extreme breekbaarheid van het skelet). Het is een slim kindje, echter vol met botbreuken, dat volop hulp nodig heeft. Guus en ik bespraken diverse (on)mogelijkheden. Hulp door SBK is dringend gewenst.

Vrijdag 6 Januari

Bezoek aan de Thompsonwatervallen en Lake Baringo

Vandaag een pauzedag. We gaan naar Lake Baringo. Onderweg veel koffie- en theeplantages,en kudden geiten, schapen en koeien, negers op fietsen met spatborden van karton, geiten op de bagagedrager of 5 kratten cola, vrouwen met enorme takkenbossen op hun rug en een draagriem over het voorhoofd. Onderweg veel nerinkjes met hutjes op palen waar hun groenten en fruit op uitgestald zijn, ezelskarren met melktuiten, kinderen spelend met autobanden en veel mimosa, bougainvillia, agapanthus, rozen en orchideeën, veel divi-divi bomen. Het leek even op Curacao. Aanvankelijk een tweebaansweg, maar al gauw vol kuilen en gaten maar het overweldigende groen compenseert alles.

We bezochten de Thompsonwatervallen waar beschilderde krijgers met veren, maskers en speren zich tegen betaling lieten fotograferen. Hierna reden we door de Great Rift Valley en door het hooggebergte met schitterende vergezichten. Hier en daar een houten Methodistenkerkje. We sloten de dag af met een boottocht en voeren langs krokodillen, nijlpaarden en zagen veel vogeltjes en zeearenden. Het was overweldigend.

Zaterdag 7 Januari

Bezoek aan Lake Bogoria en de Egerton universiteit

We verlaten Soi Safari Lodge waar we gelogeerd hebben en de vulkanische eilandjes met de heetwaterzwavelbronnen en gaan naar Lake Bogoria. Onderweg weer veel kudden die naar hun drinkplaatsen geleid werden en termietenheuvels, impala’s, zebra’s, gazellen, dig-digs en struisvogels. Maar we zijn vooral op weg naar de baltsende flamingo’s. Mooie foto’s gemaakt.

Zondag 8 Januari

Bezoek aan het rescuehome van Esther

Wakker geworden met klokgelui. We rijden door een schitterend landschap, overweldigend groen contrasteert met de steenrode aarden zandweg. Kindjes op hun paasbest gaan naar de kerk. De verkoop van groenten en fruit ligt stil. We maken kennis met Oma Esther, die meisjes opvangt zoals Eireen, van 17 jaar, van huis uit verstoten en twee weken geleden onder leiding van Oma Esther geleden bevallen van een schattig jongetje. Oma Esther traint de jonge meisjes om een goede moeder te zijn voor hun hummeltjes, zij laat de meisjes weer naar school gaan, zorgt dat ze een opleiding kunnen volgen en zorgt ondertussen voor het kleine grut. Ze heeft nu 23 kinderen in zorg. We krijgen twee meloenen mee en een zak vol bonen die geoogst zijn in het tuintje dat achter de hutjes door vrijwilligsters werd aangelegd zodat de kinderen deels voor hun eigen voedsel kunnen zorgen. Er is ook een jongen, Pieter, met een verstandelijke beperking. Guus regelt voor hem dat hij naar de carpentry kan, de timmerafdeling van een school waar de Stichting JHM de apparatuur heeft gebracht om deze opleiding mogelijk te maken. Hiervoor zijn financiën van SBK gewenst.

Bezoek aan de ouders Wangui met een gezin van 7 gehandicapte kinderen.

Grace is een sociaal-werkster. Zij is begonnen om met een groep vrouwen warme maaltijden aan zwerfkinderen te verstrekken en geleidelijk aan ook andere hulp. Ze werkt samen met de lokale overheid.

Samen met Grace gaan we naar een gezin, oudere vader, jongere moeder, beiden gezond maar 7 kinderen, allen verlamd. Er komt een jongen aanlopen, tienerleeftijd, slepend met zijn benen achter een rolstoel die hij als hulpmiddels gebruikt voor het konijnenvoer dat hij geplukt heeft. Hij kan niet praten. Eerst voert hij de konijnen en daarna gaat hij in een hutje wat prutsen aan een elektrisch apparaatje. Guus regelt voor hem dat hij hiervoor les zal krijgen.

Ruth, begin 20, ziet eruit als een kind van 12. Haar gewicht is om en nabij de 50 kg.. Zij zit op de vervuilde aarde. Zij heeft als baby een hersenvliesontsteking doorgemaakt en heeft nu epilepsie. Ze kan niet lopen, niet praten en er is op geen enkele manier contact met haar te leggen. Toch keek ze mij aan toen ik tegen haar praatte. Ik heb bij Rose geld achter gelaten om haar medisch te laten screenen om te bekijken of er toch nog stimuli verzonnen kunnen worden om haar niet langer te laten leven als een beest dat over de grond zwerft, maar te zoeken naar een minimale kwaliteit van leven. Ook kocht ik pampers voor haar.

Maar er waren slechts 3 pakken te koop in de stad. Ik wil daarom aan Grace geld overmaken om regelmatig nieuwe te kopen.

Twee jongetjes uit dit gezin worden dagelijks door de moeder naar een schooltje gebracht. Ook deze kinderen slepen met hun benen en hebben dringend fysiotherapie nodig en een rolstoel.

Weer iets voor SBK. Verder besluiten Guus en ik om de rolstoelen voor deze kinderen met de container mee te sturen. Wellicht kunnen we die via Medireva gesponsord krijgen??

Geld voor de opleiding van Mikel

Grace vroeg of het mogelijk was om de middelbare school te betalen voor Mikel, een clever weeskind, ouders overleden aan HIV. Kosten 400 Euro per jaar. Duur van de opleiding 4 jaar.

Ik besluit om dat zelf uit eigen zak te betalen, via de tussenkomst van Grace en Rose ter controle.

Bezoek aan een wildpark

We sloten de zondagmiddag af met een safari en bezochten een park ter grootte van Zuid-Limburg. We zagen neushoorns, impala’s, apen, waterbuffels, jakhalsen, giraffen, zebra’s, secretary birds, gieren, parelhoenders en kraanvogels: like peace in paradise.

Maandag 9 Januari

Vervolgbezoek aan het Gouvernementsziekenhuis

Vandaag brachten Rose en ik een TV naar het ziekenhuis die ik gekocht had voor de kinder- en kraamafdeling waar 25 bevallingen per dag (!) plaatsvinden. Ook bekeek ik de IC die er verschrikkelijk uitzag, werkelijk gespeend van alle elementaire zaken. We kregen een wensenlijst mee, maar het is onbegonnen werk als er geen 7 x 24 uur’s deskundigheid geboden kan worden.

Ik besprak de lijst met Guus. We besloten we om de meest elementaire zaken in Nederland te verzamelen en met de container mee te sturen maar geen geavanceerde apparatuur omdat daar de know how en training voor ontbreekt.

Bezoek aan de groenten- en fruitmarkt

Hierna bezochten we de grootste, met zeildoek overdekte groenten- en fruitmarkt van Nyeri want vanavond houden we een barbecue bij Jop van der Wiel, voorheen voorzitter van De Zonnebloem regio Eijsden-Margraten en nu werkend in Nyeri als financieel manager voor een (Pakistaanse) fabriek van bronwater.

De slager

We kochten ook vlees voor de BBQ. Guus wees het aan, maar toen vervolgens de slager met bebloed voorschoot ons iets anders wilde afsnijden, ging Guus naar de zg. “koelcel”, werd een halve koe op het hakblok gelegd en sneed hij met een groot slagersmes de gewenste biefstukjes af. Gekscherend werd opgemerkt dat het volgend project van JHM dus een slagersopleiding zal worden.

Op zoek naar een geschikte lap grond voor de bouw van het nieuwe weeshuis

Vier stukken land hebben we bekeken, het “voorwerk”was gedaan door Rose. Het 4e beviel ons wel. Willie heeft hiervoor al de tekeningen gemaakt, Guus heeft materialen voor de bouw in de container zitten, Guus en Willie hebben in Nyeri hout, ramen en cement besteld en in juli gaat de schop de grond in als Willie met zijn gezin hier komt werken (en nadien er een vakantie aan vastknoopt) . In juli/augustus kan er dan gebouwd worden door Eijsdense vrijwilligers, in samenwerking met de Kenianen. De koop van de grond wordt door de Nyereense advocaat van JHM verder geregeld.

Bezoek aan de Mary Christ Mother academy

Mooie naam, maar het is niet meer dan een schooltje bij een kerkje. In het parochiegebouwtje bij het kerkje zou computerles gegeven worden. Laur heeft dat eens bekeken maar het stelde nog weinig voor. JHM wil hier een leslokaal voor bouwen en nog een ander lokaal. De computers zitten deels al in de container, maar er zijn er nog meer gewenst. Ook zijn er wc’s gewenst

Ik besluit Cees Versteden voor de PC’s te benaderen. Misschien heeft zijn vriend Archie er nog.

Bezoek aan Kienie West

Kienie West is het verrotte weeshuis dat opnieuw gebouwd moet gaan worden. Er wonen 40 kinderen van baby tot jongeren in de leeftijd van 18 jaar. Een leiding is er niet. De oudere kinderen zorgen voor de jongeren. Ze slapen in stapelbedden van driehoog, met z’n negenen in ruimten van 2 bij 3. Als het regent moeten de kinderen die bovenin liggen het lager op zoeken anders worden ze nat.

BBQ bij Jop

De avond wordt besloten met een bezoek aan Jop. Hij woont prachtig in een ruim huis, gehuurd, bewaker dag en nacht aanwezig, een maid zorgt voor zijn eten en de verdere huishouding. Het regent dus we blijven binnen zitten. Het was erg gezellig.

Dinsdag 10 januari

Uitchecken in Greenhills en voor het inchecken voor de vliegreis naar het Internetcafe.

Bezoek aan een technische school die voorheen hulp gekregen heeft van JHM

Toen in Mesh, Zuid-Limburg een timmerbedrijf zijn deuren sloot, heeft Guus de zware materialen laten verschepen en is de inhoud van de container in een lokaal van de school die we bezoeken neergezet. Guus checkt de bruikbaarheid en het gebruik van de dure apparatuur.

Het lokaal is een jaar geleden door JHM hier neergezet. Er worden door Guus ferme afspraken gemaakt over het gebruik en onderhoud van deze apparatuur, over nieuwe materialen die straks met de container meekomen en over les aan het gehandicapte kind waar ik eerder over geschreven heb. Een snelle manier van werken die mij erg goed bevalt.

Bezoek aan een technische school die nog geen hulp gekregen heeft van JHM

Rose maakt ons attent op nog een middelbare school die in the middle of knowhere ligt waar ook timmeronderwijs aan middelbare scholieren gegeven wordt maar die nog geen materialen hebben. We bezochten ook deze school. Gedreven, enthousiaste leerkrachten. Leergierige kinderen. Ze kunnen door hen houten schoolmateriaal laten maken dat Guus dan weer elders laat bezorgen en bedden, tafeltjes en stoelen voor het nieuw te bouwen weeshuis. Zo helpt “ons” ”ons”.

Ook werden er  “containerafspraken” gemaakt.

Bezoek aan Villa Guus-Maria

Omdat Guus meerdere malen Nyeri bezoekt, was hij op zoek naar een huis dat hijzelf zou kunnen bewonen maar waarin hij ook tussendoor kamers kan verhuren. Rose heeft diverse woningen de revue laten passeren. Uiteindelijk is de keus van Guus gevallen op een oud koloniaal huis in U-vorm, 10 auto-minuten van het centrum, stevig gebouwd, maar volledig onderkomen. Hij kijkt door de vleermuizen heen, weet een oplossing voor de scheuren, zal bij Ikea nieuw sanitair en een keuken kopen en deze met de container verschepen en wij bewonderen de prachtige stenen open haarden, de mahoniehouten vloeren, de 3 badkamers en genieten van het uitzicht aan alle kanten. Wat dieper aan de rand van het terrein staat een “huisje” waar de oppasser woont. Guus regelt meteen dat deze man bij hem in dienst komt en dat zijn vrouw de maid wordt voor de was en kookt. Iedereen erg blij!! 

Oprichting van de NGO JHM, Kenia

Voordat we, terug in Nairobi en fris gedouchd, aan tafel gaan wordt het contract getekend dat een bevriend notaris voor Guus heeft opgesteld voor de oprichting van de internationale NGO JHM. Het bestuur wordt gevormd door Guus, president, Laur, treasurer, Rachel, secretary en iemand van het provinciale Ministerie. Zo snel, da’s snel!

Mango chicken eten in Nairobi

Later in de middag ondernamen we dus de drie uur durende terugreis naar Nairobi. Dit keer met benzine en s’ávonds tracteer ik de drie mannen en Rachel in een koloniaal restaurant op chicken met mango. Zalig!!

Woensdag 11 Januari

Terugreis: naar Nederland.